Uitzetter Carl Verboom
Mijn naam is Carl Verboom, en ik ben vanaf 1997 actief in de rally- en rittensport. In dat jaar was de “Ronde om de Zuiderzee” mijn eerste wedstrijd. Ik ben lid bij de AMAC, en ben in het verleden ook nog lid geweest van de inmiddels opgeheven MAC Ede. Ik ben zowel bestuurder als navigator, en het gros van mijn wedstrijden rijdt ik met mijn vaste maatje Rutger Kwant. Daarnaast heb ik gelegenheidsequipes gevormd met diverse bestuurders en navigatoren. Vergeleken met sommigen rijd ik niet zoveel ritten per jaar. Natuurlijk probeer ik bij alle AMAC ritten aanwezig te zijn, maar daarbuiten neem ik slechts aan drie of vier ritten per jaar deel.
Bij de AMAC ben ik vanaf 1999 ook actief als uitzetter, de eerste jaren verzorgde ik avondritten, en van 2005 /tm 2010 de “Gelderse Vallei Rit”. Voor de Triumph Spitfire Club organiseerde ik van 2001 t/m 2009 jaarlijks een tweedaagse toertocht naar de Ardennen. In 2007 heeft Peter Staal mij benaderd met de vraag of ik voor de "7 uren van Emmeloord" van 2008 een gedeelte van het uitzetterswerk voor mijn rekening wilde nemen. Dat wilde ik wel, en een en ander verliep in een prettige samenwerking en tot ieders tevredenheid. Het was als vanzelfsprekend dat de samenwerking ook in de jaren daarna zou worden voortgezet.
Als uitzetter ben ik van mening dat een evenement niet te moeilijk moet zijn, en dat alle deelnemers een fijne dag moeten hebben. Natuurlijk moet er aan het eind een klassement opgemaakt kunnen worden, en daarom stop ik er twee of drie problemen waarvan ik verwacht dat die alleen door de allerbesten in hun klasse tot een goed einde gebracht kunnen worden. Voor de rest hoef ik het de deelnemers niet te moeilijk te maken, want meestal maken de deelnemers het zichzelf al moeilijk genoeg. Daarmee bedoel ik dat er na afloop blijkt dat er strafpunten zijn uitgedeeld op situaties waarvan je dat van tevoren helemaal niet zou verwachten. Verder heb ik een hekel aan situaties waarbij deelnemers zouden kunnen verdwalen en aan constructies die onnodig overlast voor de omwonenden veroorzaken. Daardoor kenmerken mijn ritten zich door het feit dat ze soepel te rijden zijn, dat er weinig tot geen weggedeelten in voorkomen die meerdere malen bereden moeten worden, en ook gebruik ik nauwelijks keercontroles.
Doordat de ritten, afgezien van de kaartleesvallen die bedoeld zijn om in de kop van het klassement onderscheid te kunnen maken, niet zo moeilijk zijn, loopt de strafpuntencurve niet zo steil omhoog. Dat betekent dat deelnemers die op de twintigste of dertigste plaats eindigen nog steeds slechts een redelijk beperkt aantal fouten heeft gemaakt.
Ik wens alle deelnemers een prettige “7 Uren van Emmeloord” toe.
Carl Verboom.
